Þann 1. júní 1960 and­að­ist 64 ára gömul kona sem bjó í smá­bænum Berchtesgaden í Þýskalandi, rétt fyrir landa­mæri Austurríkis. Hún bjó ein og átti ekki mikið af kunn­ingjum, svo and­lát hennar vakti litla athygli. Ættingjar mættu engir í útförina. Hún hafði borið nafnið Paula Wolff og í Berchtesgaden vissu menn ekki annað en það væri hennar rétta nafn. Það vakti því svo­litla eft­ir­tekt um skeið þegar á leg­steini hennar birt­ist annað nafn.

Því þetta var systir Adolfs.

Foreldrar Adolfs hétu eins og allir vita Alois og Klara. Alois átti tvö börn áður en þau Klara gift­ust, en Klara bar manni sínum svo sex börn. Þrjú þau elstu dóu ung – Gustav tveggja ára, Ida eins árs og Otto þriggja daga. Fjórða barnið Adolf fædd­ist 1889 og lifði þar hann svipti sig lífi við lok síð­ari heimsstyrjaldar. Fimmta barnið Edmund fædd­ist 1894 og dó tæp­lega sex ára.

Svo fædd­ist Paula 1896. Adolf var sem sagt sjö árum eldri en Paula. Aldursmunurinn kom ekki í veg fyrir að vænt­umþykja væri milli systkin­anna, og Paula litla fylgd­ist af samúð með bar­áttu stóra bróður við hinn yfir­þyrm­andi ofstopa­mann sem heim­il­is­fað­ir­inn Alois var.

„Hjónalíf for­eldra minna var gott,“ sagði Paula síðar, „þótt þau væru mjög ólíkir per­sónu­leikar. Faðir minn var gíf­ur­lega strangur hvað snerti upp­eldi barn­anna, þó hann spillti mér svo­lítið með eft­ir­læti af því ég var yngst. Hann var dæmi­gerður aust­ur­rískur emb­ætt­is­maður af gamla skól­anum, erkií­hald og trúr keis­ara sínum til dauðans. Móðir mín var hins vegar mjög mild og blíð mann­eskja, og vóg svo­lítið salt milli hins stranga heim­il­is­föður og hinna mjög líf­legu barna sem stundum létu ekki almenni­lega að stjórn.“

Paula Hitler.

„Það var sér­stak­lega Adolf bróðir minn sem ögraði föður mínum og gerði að verkum að hann varð æ strang­ari. Faðir minn lúskr­aði á honum á hverjum degi. Hann var óþekkur lít­ill þorp­ari og allar til­raunir föður míns til að berja úr honum dóna­skap­inn og fá hann til að elska og sækj­ast eftir starfi emb­ætt­is­manns keis­ar­ans voru þýðingarlausar. En móðir mín aftur á móti var sífellt að láta vel að honum og reyna að fá hann með góðu til að gera það sem faðir minn gat ekki fengið hann til með hörkunni.“

„Þegar hún [Klara] óttað­ist að fað­ir­inn gæti ekki lengur hamið sig í stjórn­lausri reiði sinni, þá ákvað hún að stöðva bar­smíð­arnar. Hún fór upp á loft og kastar sér yfir Adolf sem liggur á gólf­inu. En hún nær ekki að stöðva síð­asta högg föð­ur­ins. Án þess að gefa frá sér minnsta hljóð tekur hún við högginu.“

Breski kvik­mynda­gerð­ar­mað­ur­inn Peter Morley tók við­tal við Paulu árið 1958 — eina sjón­varps­við­talið sem hún gaf á ævinni. Hún neit­aði að tala um póli­tík og ræddi aðeins æsku sína og Adolfs.

Úr heim­ilda­þætti History Channel, Hitler’s Family: In the Shadow of the Dictator.

Adolf litli var, að sögn Paulu, ætíð „leið­togi“ ann­ara barna í leik þeirra, þar sem hann hafi haft „sterk­ari vilja“ en þau. Adolf og Paulu mun hafa verið skikk­an­lega til vina í upp­eld­inu, þótt þau ættu líka til að ríf­ast og skamm­ast hvort í öðru. Adolf fór strax að draga dám af föður sínum, og sló Paulu óhikað utan undir ef honum sinn­að­ist við hana.

Árið 1903 dó Alois og varð börnum sínum ekki harmdauði. Annað var upp á ten­ingnum 1907 þegar Klara dó úr krabba­meini aðeins 47 ára gömul. Þá voru þau óhugg­andi, og Paula lýsti því síðar af hve mik­illi natni og blíðu Adolf hefði hlúð að móður sinni meðan hún lá banaleguna.

Klara og Alois Hitler.

Ári síðar hvarf Adolf á braut og Paula frétti ekki af honum í mörg ár. Hún flutt­ist til Vínarborgar og starf­aði þar á skrif­stofu og hitti Adolf næst í upp­hafi 3. áratug­ar­ins. Þá var hann orð­inn forkólfur í hreyf­ingu nas­ista í Þýskalandi. Heimildir eru um að Paula hafi deilt með Adolf sterkri þjóð­ern­is­hyggju en hún lét það þó aldrei opin­ber­lega í ljósi, og gekk aldrei í nasistaflokkinn.

Raunar voru sam­skipti þeirra afar tak­mörkuð alla tíð, þótt þau væru vin­sam­leg. Árið 1930 missti Paula vinnu sína í Vínarborg, þegar vinnu­veit­andi hennar frétti af því að hún væri systir herra Hitlers sem fór svo mik­inn fyrir norðan landa­mærin, og þegar Hitler frétti þetta veitti hann systur sinni ýmsan stuðning. Hún fékk eft­ir­leiðis ákveðna pen­inga­upp­hæð árlega frá Adolf og hann ráð­lagði henni að skipta um nafn til að losna við áreiti vegna tengsla við sig. Það var hann sem stakk upp á nafn­inu Wolff, en það nafn hafði hann stundum notað sjálfur á sínum yngri árum.

Þegar Hitler var orð­inn ein­ræð­is­herra í Þýskalandi hitt­ust þau systkinin á að giska einu sinni á ári, en hún kom aldrei fram opin­ber­lega með honum, né hafði sig í frammi í nokk­urn hátt. Árið 1942 keypti Hitler handa systur sinni lítið hús í smá­þorpi í Austurríki. Mestöll stríðs­árin starf­aði hún á aðalskrif­stofu her­sjúkra­húss í Austurríkis.

Þar mun hún hafa kynnst dr. Erwin Jekelius, tauga– og geð­lækni sem drap milli sem fjögur og fimm þúsund sjúk­linga sína með gasi, af því þeir voru taldir óæðri, vangefnir eða haldnir arf­gengum sjúk­dómum af ýmsu tagi. Jekelius er tal­inn einn af verstu glæpa­mönnum Austurríkis frá árum seinni heimsstyrjaldarinnar.

Árið 1942 fór Jekelius á fund Hitlers og bað um hönd Paulu, vit­an­lega með fullum vilja hennar. Hitler aftók það með öllu að þessi maður kvænt­ist systur hans. Og hann lét sér ekki nægja að banna hjóna­band, heldur sendi hann Jekelius þegar í stað á aust­ur­víg­stöðv­arnar, þar sem hann féll fljót­lega í hendur Sovétmanna, og dó í sov­éskum fanga­búðum árið 1952.

Fangamynd af Erwin Jekelius.

Paula hélt sam­bandi sínu við Jekelius alla tíð leyndu, svo ekki tókst að spyrja hana út í það áður en hún dó, og því er ekki vitað nákvæm­lega hve mikið hún vissi um glæpi hans. Hún hefur þó áreið­an­lega vitað um þá, því þessi „líkn­ar­dráp“ voru stunduð nán­ast fyrir opnum tjöldum.

„Gerið svo vel að muna að hann var bróðir minn … Persónuleg örlög hans snertu mig mjög djúpt. Hann var samt bróðir minn, sama hvað gerð­ist. Endalok hans færðu mér, sem systur hans, ósegj­an­lega sorg.“

Rétt um það leyti sem stríð­inu var að ljúka var Paula kölluð til Þýska­lands, lík­lega á fund bróður síns, en komst að lík­indum ekki alla leið. Hún flutti til Berchtesgaden árið 1952 og bjó þar til æviloka.