Brasilía gengur nú um stundir í gegnum mikla efnahagsuppsveiflu. Lula da Silva, fyrrverandi forseti Brasilíu, var með 70 til 80% fylgi þegar hann lét af embætti á gamlársdag 2010. Hann var líklega vinsælasti þjóðhöfðingi heimsins. Tugir milljóna manna hafa komist upp fyrir fátækramörk og ríkidæmi landsins hefur aldrei verið meira. En hversu ríkt er landið?
Brasilía — sem er gríðarlega auðug af landsins gæðum — hefur alltaf verið land mikilla öfga í kjörum fólks.
Árið 1974 skrifaði brasilíski hagfræðingurinn Edmar Bacha um landið Belindland. Það var ímyndað land, blanda af Belgíu og Indlandi, landið var mjög ríkt fyrir suma en mjög fátækt fyrir flesta.
Belindland er auðvitað ekki til og Edmar Bacha átti auðvitað við Brasilíu. Því sumir Brasilíumenn búa í landi sem svipar til Belgíu en flestir búa þó í landi sem minnir á Indland.
„Sjálfsmynd íbúanna í brasilísku „Belgíu“ snýst um að sjá báðar hliðarnar á peningnum án nauðsynlegra tenginga. Hin sanna Brasilía er þessi sem þau búa í — hvít, rík, vel menntuð. Hið stjórnlausa „Indland“ fyrir utan grindverkið ber ekki einungis ábyrgð á eigin óhamingju, heldur dregur það einnig landið niður í svaðið: ef þessi lágstétt væri ekki til, samkvæmt þessum hugsanagangi, þá væri bara Belgía. Fátækt hinna fátæku er ekki afleiðing misskiptingar auðs: þvert á móti, þetta er allt saman þeim sjálfum að kenna. Og hin vannýttu verðmæti landsins hafa ekkert að gera með kerfisbundna útilokun meirihluta landsins frá menntun, réttindum, tekjum: þetta er allt saman „þessu fólki“ sjálfu að kenna.“
Svona útskýrir brasilíski heimspekingurinn Rodrigo Nunes dæmisöguna um Belindland.
Þessi hugsanagangur virðist landlægur í flestum löndum Rómönsku-Ameríku.
Rodrigo Munes segir að efnahagsuppgangur Brasilíu á 21. öld, sem varð í forsetatíð Lula da Silva, hafi fullkomlega afsannað þessa heimssýn „belgískra“ Brasilíumanna. „Það hefði aldrei verið hægt ef 20 milljónir manna hefðu ekki verið rifnar upp úr fátækt, ef 32 milljónir manna hefðu ekki komist í raðir millistéttarinnar. Það stuðlaði að því, til dæmis, að stjórnvöld gátu aukið menntunarframlög um 125%,“ skrifar Nunes í aðsendri grein í breska blaðinu Guardian.
Hér fyrir neðan er margmiðlunarkort sem tímaritið The Economist útbjó og sýnir hver verg landsframleiðsla (GDP) og verg landsframleiðsla á mann (GDP per person) eru í fylkjum hinnar gífurlega víðáttumikla Brasilíu í samanburði við hin ýmsu lönd. Tölurnar eru frá 2008.
Þau lönd sem næst eru á listum yfir þessar hagtölur birtast í staðinn fyrir nöfn fylkjanna á kortinu. Til dæmis er verg landsframleiðsla Sao Paulo-fylkis mjög svipuð vergri landsframleiðslu Póllands, Rondonia er með svipaðar tölur og Mósambík. Loks er hægt að bera saman fólksfjölda (Population) í fylkjunum við íbúatölur landa. Sao Paulo-fylki er merkilegt nokk fjölmennari en annað stærsta land Suður-Ameríku, Argentína.
Kortið sýnir okkur að Brasilía á töluvert í land með að komast í hóp ríkustu þjóða og að misskipting er mikil á milli fylkja. Það hafa meira en þrír áratugir liðið síðan Bacha skrifaði um Belindland. Sumir segja að það sé enn til, aðrir ekki.
En hinar jákvæðu umbreytingar í Brasilíu á síðasta áratug eru óumdeilanlegar. Millistéttin er nú orðin fjölmennasta stéttin í fyrsta sinn og sárafátækt og ólæsi hefur snarlega minnkað.
